خيلي حرف ها براي گفتن هست . مي ترسم اگر چيزي بگويم نامش را بگذارند... اما حيف حيف که ديگر بيقراريها پيروز نيستند!

گفتن بعضي حرف ها خيلي سخت است . نه ؟ ... و نگفتنشان هم ... و سخت تر از همه اين است که توي برزخ گفتن و نگفتن دست و پا بزني و يک دلت براي گفتن بتپد و يک دلت براي نگفتن... حتي اگر بخواهي بگويي هم ديگر جايي نيست... غاصبان غصبيدند!!!

 هر چقدر سعي مي کنم از نوشتن لذت ببرم نمي شود . ديگر حال و هوايم مثل گذشته نيست که هر وقت اتفاق جديدي مي افتاد يا غمگين و يا شاد مي شدم به نوشتن پناه ببرم. حالا نوشتن برايم عذاب آور است ... و من چرا سعي مي کنم بنويسم ، نمي دانم ...

 اين روزها بيش تر دلم مي خواهد به گذشته فکر کنم . خاطرات تلخ و شيرين گذشته برايم از روزهاي نامعلوم آينده خوشايند تر است... گذشته اي که شروعش...

از پرسه زدن هاي بي هدف توي اين دنياي مجازي خسته ام ... از خواندن چند باره ي گذشته اي که از دست دادمش خسته ام ... و چرا نمي خواهي ببيني .........................................

از اين همه جمله هاي ناتمام خسته ام ........

 خوش به حالت واقعا خوش به حال و روز تو که توانستي بگويي حرفت را... کاش من هم... نه!!!! خدا را شکر من راضيم به خواست خودش!

 اي دل ، دل من کجا ! بيا برگرديم

 تاريک شده هوا بيا برگرديم

 آن دوست که ادعاي همراهي داشت

 رفته است بدون ما بيا برگرديم

خداحافظ