بسم الله الرحمن الرحيم
20 سال پيش در چنين روزي...
20 سال پيش در چنين ساعتي...
20 سال پيش در چنين لحظاتي...
هيچ اتفاق مهمي نيفتاد!
فقط...
و فقط يک بنده ي ... ديگر به بقيه اضافه شد!
ميلادش، هم غريب بود هم ناخواسته!
شايد قرار بود که نباشد...
بميرد...
يا اينکه اصلاً نيايد...
اما خدا خواست...
او را خواست...
چرا؟
20 سال گذشت و نفهميد چرا؟!
20 سال را با غفلت گذران عمر کرد...
20 سال خواب بود...
20 سال بود، ولي نبود...
هنوز باورش نمي شود که 20 سال خواب بوده باشد...
شايد دليلش اين است که هنوز بيدار نشده!
کاش بيدار مي شد...
کاش بيدار مي شد و مي ديد که عشق خودش خواهد آمد...
کاش 20 سال بعد حسرت 20 سال قبل را نداشت...
کاش مي فهميد...
که...
اگر مرد رهي ميان خون بايد رفت...
پس برو...
مرد ره باش و برو...
عاشق باش...
عاشق بمان...
عاشق بمير...
و عشق... و تنها عشق است که انسان را انسان مي کند...
کاش ما هم...
شبي خلوت کنيم و با خداي خودمان صلح کنيم. انسان با جنگ، چيزي بدست نمي آورد! صلح خوب است. روي باز، روي خندان و کلام زيبا داشته باشيم، صلح را از دست ندهيم و هم با خَلق خدا، هم با خود خدا صلح کنيم!!!
عشق خودش خواهد آمد...
نمي توان از آن فرار کرد...
عشق خودش آهسته آهسته مي آيد و در گوشه اي از قلب مهربانت آرام و بي صدا مي نشيند...
و تو متوجه اش نخواهي بود...
و بعد ذره ذره قلبت را پر مي کند...
کم کم مثل ساقه ي « مهرگياه » در تمام جانت مي پيچد و ريشه مي دواند، به طوري که بي آن نمي تواني تنفس کني...
اين عشق گاهي چنان نيرويي به تو مي دهد که گويي قادري هر ناممکني را ممکن سازي و گاه هم تو را پر و بال بسته و محزون مي سازد... و خاصيت عشق اين است...
و بدان که يک عاشق واقعي مي تواند ارتباط روحي با معشوق ايجاد کند، به شرطي که واقعاً از اعماق قلبش باشد..............
التماس دعا
يا علي مدد
..............
